Tuesday, August 24, 2010
Libertate - cred că lumea e plină de prea mult sens
bezna strălucitoare amurgului
norii bezmetici ca nişte labe de raţă
raţă răsfăţată şi aţoasă
căldura toropitoare a verii polare
zăpada fierbinte tropicală
calendarul haosului etern
aricii pufoşi ai junglelor siberiene
penele înflorite ale curcubeului călător
încă o dată şi încă o dată
vă zic
şi dacă ne plictisim, ce?
haideţi să nu ne mai plictisim
haideţi să începem să murim
chiar de azi
chiar de ieri
cu voioşia
şi cu entuziasmul morţilor vii
cu ardoarea viilor plecaţi dintre vii
care uită să admită
cât de mirobolant de morţi sunt
să gustăm îngheţata pe băţ
a iadului
ca o frigăruie de ficaţi pârliţi
îngheţată la vafă şi la cornet
răcoritoare
de zmeură, de fistic şi de lămâie
haideţi să ne luăm de mâini
şi cu mâinile de cap
şi să începem să cântăm
frenetic şi afon
mai ales aceia dintre noi
aceia - doamnelor şi domnilor -
fără ureche muzicală
şi când ţapul şi capra
se vor zbengui pe stânci
şi iezii vor ţopăi veseli
prin păşuni de smarald
galben-azuriu
atunci va coborî din cer
curcubeul
călare pe o mătură dresată
va da pinteni calului invizibil
pe care a încălecat mătura
pe furiş
şi se va avânta
către adâncurile verzui
ale oceanelor albastre din lumea
întreagă
şi atunci un uriaş carnaval
de măşti arse şi sparte se va porni
fără preget
şi atunci noi toţi, ţinându-ne încă
de mână
fără încetare, milenii întregi
vom zbiera din străfundul plămânilor
şi din străfundul lacurilor
şi din străfundul străfundurilor
adânc profund scufundate
şi atunci va apărea la orizont
un bănuţ de aur
ca un soare de aur argintiu
pe care un zeu de mult uitat
îl va arunca în aer
lăsându-l să decidă
câte oi şi câte capre
vor mai rămâne
pe această sferă albastră lucioasă
ca o mărgică albastră lustruită
în următorii doi eoni septentrionali
iar apoi bum! vor rosti iepurii
uimiţi că au fost lăsaţi pe dinafară
şi nu au fost treziţi la timp din
hibernarea lor primăvăratic-roşietică
lumina ultravioletă
a sateliţilor morţi
rotirea piruetelor sterile
ale tomberoanelor prea pline
preaplinul înmiresmat
alt putorii pestilenţiale
a gunoiului cosmic
şi stelar
praful stelar
petele imposibil de scos din haine
chiar şi cu cel mai bun detergent
saturnian
marţian
şi venusian
şi chiar şi cu o isteaţă combinaţie
a mai sus menţionatelor.
Şi acum poc!
Poc! Poc! Poc!
La colţ
La mijloc
Şi la marigine
Există timp. Ceva spaţiu. Şi multe acadele.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
De ce?
Pe lumea asta sunt prea multe lucruri care pretind că au sens şi nu au.
Să ne luăm doza zilnică de suprarealism.
Doza zilnică de nonsens sincer.
Monday, May 31, 2010
Un chico Rum.ántico cutre :))
Cuando una relación más o menos amorosa se acaba , siempre (o casi siempre, en el caso de que no haya una ruptura agresiva) los dos proponen seguir siendo amigos. Suena ideal, ¿a que sí?, pero esto no ocurre siempre. Podría ocurrir en los felices casos en los que los implicados tuvieran algo en común, alguna pasión, hobbie... cosas de qué hablar, una especie de felicidad interior difícilmente de alcanzar, y supongo que por muchas razones más. El tiempo transcurre y uno de los dos (pongamos la persona que menos cosas tiene qué hacer o que más tiempo libre tiene, en este caso la chica, cegada por una estúpida melancolía) decide saludar a la otra persona.
Veamos:
Ella: Hey, buna (Hey, hola)
Él: hey (hey)
Ella: Stii ce zi e azi? (¿Sabes qué día es hoy?)
Él: pt mine e ziua uni coleg al meu :) (para mí es el día del cumple de un compañero :) )
Ella: Nu era ziua A.? (¿No era el cumple de A.?)
Él: care a.? (¿Qué a.?)
Ella: A.! Fosta mea colega...(¡A.! Mi ex compañera...)
Él: N.?
Ella: de la germana (de clase de alemán)
Ella: Daps (Sips)
Él: a fost acum 4 zile (fue hace 4 días)
Ella: hahaÉl: 26 mai (26 de mayo)
Ella: Da? (¿Sí?)
Él: dap (sip)
Ella: Oki
Ella: Pai si noi cand ne-am cunoscut?? (¿Pues entonces nosotro cuándos nos conocimos?)
Ella: Credeam ca e pe 30 (Pensaba que fue el 30)
Él: parca nu era ziua ei (parece que no era su cumple)
Ella: Ba da, a fost de ziua ei...(Que sí, que fue en su cumple...)
Él: oricum e si ziua (de todas formas, hoy es el día)
Él: in care eu ma culc la 22:17 (en el que iré a la cama a las 22:17)
Él: noapte buna! (¡buenas noches !)
Él: papa :* (chau, chau)
Ella: Ciao!
Él has signed out. (30/05/2010 21:17)
Eh, es que no se puede comparar... un día en el que por fin iremos a la cama temprano con un día en el que recuerdas haber conocido a alguien... que alguien me pegue un tiro si algún día vuelvo a hablar con gente así.
De todas formas, como bien dijo un amigo una vez, las cosas hay que escribirlas y así se recordarán mejor.
Friday, May 28, 2010
Hacer cosas absurdas
Das weiße Band y la luna llena
Acabo de ver una película alemana, galardonada este año con el gran premio en Cannes, llamada en su versión original: Das weiße Band y en inglés: The white ribbon. La vi en un museo muy conocido de aquí y la sorpresa fue que la vi al aire libre, con mosquitos, pájaros y aviones que pasaban de vez en cuando por allí. Es una película de la que no sabía casi nada antes de verla así que no fui con prejuicios, me ha gustado mucho, incluso ahora sigo pensando en ciertas escenas.
El director de la peli es el conocido: Michael Haneke, el que dirigió películas como La pianista o Funny Games cuyo remake se pudo ver en la gran pantalla hace dos años (esa peli la vi cuando estaba en Santiago) y tiene un estilo bastante peculiar, sus películas no son muy alegres que digamos aunque están muy bien, hacen reflexionar al espectador.
El tema de la película ronda alrededor de la religión, la acción transcurre poco antes del comienzo de la primera guerra mundial, en un pueblecito con cuyo nombre no me quedé, del norte de Alemanía, donde todos los habitantes eran muy religiosos, fanáticos diría yo. La película tiene muchos personajes, un trama bastante complejo y unas imágenes muy bonitas: me gustaron especialmente aquellas donde salían habitaciones empobrecidas y con un fuerte toque campestre o los paisajes muy rurales. También hay una cosa que a mí me gusta mucho ver en las películas: hay un narrador (es un personaje bastante importante) que cuenta ya estando mayor la historia de la película.
Una vez acabada la sesión cinematográfica, decidimos (mi amiga y yo) hacer una caminata hasta la plaza de la Universidad y de esta manera disfrutar también de la noche.
Por el camino me paré unas cuantas veces para admirar la luna llena, así que le saqué fotos y como no tengo una cámara mega chachi la foto no salió del todo bien.
Tuesday, May 25, 2010
After
¿A que esta foto te inspira una noche de juerga cojonuda y gente bailando borracha y muy feliz?
Pues es exactamente lo que te inspira, a primera vista, el trailer de la película After : gente ya pasada de la primera juventud, rozando los cuarenta, muy contenta, que se va de juerga para pasar un buen rato y de paso ponerse cieguna de tanto alcohol.
Pero nada que ver, eso sería una mirada superficial. Si te pones a ver la película, que es lo que hice yo, te das cuenta de que trata de cuestiones un pelín más complejas como la infelicidad, vivir una vida llena materialmente pero totalmente vacía espiritualmente, el miedo a estancarse y la búsqueda de nuevas experiencias y de poder revivir un pasado mejor.
No quiero estropear la película, sólo quiero decir que a mí me ha gustado bastante, la verdad que también tengo un defecto: me gusta mucho el castellano y por eso le doy crédito a casi toda película española que cae en mis manos pero puedo decir que aparte de entretenida esta película también tiene un substrato interesante.
Sobre el director, Alberto Rodríguez, no tengo mucho qué decir, he visto otra película suya: 7 vírgenes y va de otro rollo, pero también la recomiendo, especialmente si interesa escuchar el lenguaje coloquial español. De hecho, puedo reconocer a un personaje de esa película que sale también en After. Será que le cayó muy bien al director:P